مقاله (17)
بررسی تأثیر طراحی فضاهای باز مجتمعهای مسکونی در ایجاد حسِّدلبستگی به مکان
(نمونه مورد مطالعه: مجتمع مسکونی ششصددستگاه در شهرستان مشهد)
اسماء میرخطیب
کارشناسی ارشد مهندسی معماری
asmamirkhatib@yahoo.com
چکیده
پیوند بین انسان و مکان یا «دلبستگی به مکان» مبنایی برای ارضای بسیاری از نیازهای انسان به واسطه مکان و معنا بخشی به زندگی بر شمرده شده است. به ویژه دلبستگی به مکانهای با اهمیت برای انسان، که شاخصترین آنها فضای سکونت است. فضاهای باز مابین ساختمانهای مسکونی بستر پیوند ساکنان با طبیعت و محل گذران اوقات فراغت در مکان بیرونی بلافصل خانه است. بنابراین، نیاز به بازنگری و توجه ویژه به طراحی فضای باز مجتمعهای مسکونی به عنوان حیاط مشترک و جمعی در بسیاری از گونههای مسکن امروزی ضروری است. این پژوهش سعی دارد تا با استفاده از مطالعات کتابخانهای و مشاهدات میدانی و مصاحبههای حضوری با ساکنین با استفاده از آمارهای توصیفی و استنباطی به بازشناسی مؤلفههای مؤثر در سازماندهی فضای باز مجتمعهای مسکونی در جهت افزایش حسِّدلبستگی ساکنین با فضای باز مجتمع بپردازد؛ و از طریق مطالعه تطبیقی هر یک از مؤلفهها را باز خوانی کند. برای نیل به این هدف مجتمعمسکونی ششصد دستگاه در شهرستان مشهد انتخاب و مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاکی از آن است که پیادهراهها، مسیرهای سواره، فضای بازی کودکان، فضای سبز، مبلمان شهری و فضای نشستن؛ از جمله مؤلفههای فضای بازِ تأثیرگذار در جهت افزایش دلبستگی به فضای باز مجتمعمسکونی میباشند، که باید مورد توجه قرار گیرند. استراتژیهای پیشنهادی ارائه شده در این پژوهش کاربردی بوده و میتواند راهبردی برای آگاهی طراحان نسبت به چگونگی تأثیر فضاهای باز مجتمعهای مسکونی در جهت افزایش دلبستگی به مکانِ ساکنین را فراهم آورد.
کلیدواژهها: حسِّ دلبستگی به مکان، فضای باز مجتمع مسکونی، مجتمع مسکونی ششصد دستگاه.
ارائه سخنرانی و چاپ چکیده در کتابچه. مشهد: کنفرانس بینالمللی برنامهریزی و مدیریت شهری. (5 و 6 اردیبهشت ماه 1396). دانشگاه فردوسی.
دانلود: http://www.civilica.com
این وبلاگ با هدف تعامل سازنده با قشر فرهیخته جامعه از جمله هنرمندان، معماران و دانشجویان محترم راه اندازی گردیده است.